Get well soon

Hopelijk is er eindelijk een einde in zicht, die pijn is echt niet te doen. Ik heb inmiddels 2.5 week school gemist en daar ben ik niet blij mee! Dus woensdag weer mijn eerste schooldag.. De klas zal mijn bestaan vast vergeten zijn 🙂

Ik kan echt niet wachten om een hele nacht door te slapen zonder wakker te worden van de pijn! Ik kan zelfs niet wachten om weer naar school te gaan, al weet ik zeker dat als ik daar ben, ik deze woorden terug neem. Maar goed, ik hoop heel snel op te knappen.

Kijk hoe mooi hij is

Het meest belangrijke in mijn leven is mijn lieve kleine kwispeltje! ❤

Nadat mijn vorige liefde miepie was overleden had ik niet gedacht dat ik ooit nog zoveel van een beestje zou kunnen houden maar toen kwam jij lieve kwispel.

Zomaar stond je op marktplaats want je scheen dominant te zijn naar andere katten. Dat vindt jouw mama helemaal niet erg want ze is zelf ook dominant naar anderen mensen.

Je bent inmiddels al 12 jaar oud en bij de gedachte dat je op een dag niet meer in mijn oor ligt te knorren of blij aan komt miauwen als ik thuis kom breekt mijn hart.

Jij bent altijd bij me. Als ik blij, boos, vervelend of verdrietig ben.. jij bent altijd bij me. Ik hou zoveel van je!

Haat

Ik haat het dat ik een nieuw strijkijzer heb gekocht en niet weet hoe hij werkt. Ik haat het dat ik al twee weken ziek op bed lig en niet tot nauwelijks naar buiten kan. Ik haat het dat ik vanavond spaghetti at in plaats van pizza. Ik haat het dat de was zichzelf niet doet. Ik haat het dat mijn onderkin alleen maar groeit ipv minder wordt. Ik haat mijn stapel huiswerk waar ik niet meer tegenaan kan werken. Ik haat de kleur van mijn wasmand, had liever wit gehad maar ik moet het doen met groen. Ik haat Almelo en de fucking NS trein die mij daar naartoe brengt vier keer per week. Ik haat de afstand tussen Enschede en Rotterdam. Ik haat het geluid van katten als ze zichzelf likken. Ik haat het dat mijn snicker voorraad bijna op is. Ik haat het dat ik dorst heb maar geen drinken in de buurt heb staan. Ik haat het dat er een nummer tussen mijn playlist staat die ik niet uit kan staan. Ik haat mensen of ze nou slim of dom zijn. Ik haat mijn fucking schoenen waar geen grip meer onder zit. Ik haat het dat ik 250 euro in de min sta en de komende maanden moet leven als een gierige motherfucker. Ik haat het om in een klas te zitten met pubers met het niveau van een zwakbegaafde theepot. Ik haat het dat de plant die nooit dood gaat, toch is dood gegaan. Ik haat het dat ik uren en uren en uren slaap en nog steeds moe ben. Ik haat de straat waar ik in woon met mensen die denken dat ze voor de koning werken. Ik haat alles en iedereen.

Ik ben een haatsmurfje

Ik hoor van iedereen dat ik negatief ben en weet je wat? Ze hebben gelijk. Ik heb overal maar dan ook echt overal een negatief weerwoord op. Ik word nergens vrolijk van, behalve van lekker eten.. En mijn negativiteit wordt niet alleen geuit door woorden, in mijn hoofd gaat het ook heel de dag zo door. Soms word ik er zelf gek van, ik begrijp daarom ook heel goed waarom mensen mij soms niet kunnen luchten of zien.. “je doet het ook zelf, denk dan gewoon wat positiever” krijg ik ook vaak te horen. Oooohjaaaa nu is het probleem opgelost, ik voel me nu zoveel beter. Rot toch op. Ik hou het nog geen dag vol om positief te zijn. En dat is bewezen 🙂 Ik denk dat ik altijd een haatsmurfje zal blijven. 

Mijn tweede thuis 

Mijn verstand woont in Enschede en mijn hart woont in Rotterdam. Mensen zeggen dat je altijd je hart moet volgen! Mijn hart brengt mij dagelijks naar het buitenland, daar staat een klein rommelig huisje met twee varkentjes als hoofdbewoners.. Ik noem het mijn tweede thuis. Hier voel ik me veilig, geliefd en gewaardeerd, zelfs met mijn veel te grote mond. Maar na een tijdje begint mijn verstand zich er in een keer mee te bemoeien, ik heb geen idee waar ze het gore lef vandaan haalt maar oke.. Komt ze mij even vertellen dat ik de stad der cultuur moet verlaten! What? Are you sick?! Gek genoeg luistert mijn hart er elke keer weer naar en brengt mijn verstand terug naar Enschede. Elke keer als ik terug moet breekt er een klein stukje van mijn hart.. Ik hoop dat mijn verstand het opraapt en het ooit weer aan elkaar kan lijmen.